quarta-feira, abril 02, 2008

Erich Fromm


Erich Fromm
(1900-1980) is well known not only as a psychoanalyst and social psychologist but also as an important representative of 20th century humanism.
He was born in Germany, had to flee the Nazis and worked in many fields of the humanities.
His writings and his ideas are still keenly received by readers and scientists around the world.
Erich Fromm

Credo


· I believe that the unity of man as opposed to other living things derives from the fact that man is the conscious life of himself. Man is conscious of himself, of his future, which is death, of his smallness, of his impotence; he is aware of others as others; man is in nature, subject to its laws even if he transcends it with his thought.
· I believe that man is the product of natural evolution that is born from the conflict of being a prisoner and separated from nature, and from the need to find unity and harmony with it.
· I believe that the nature of man is a contradiction rooted in the conditions of human existence that requires a search for solutions, which in their turn create new contradictions and now the need for answers.
· I believe that every answer to these contradictions can really satisfy the condition of helping man to overcome the sense of separation and to achieve a sense of agreement, of unity, and of belonging.
· I believe that in every answer to these contradictions, man has the possibility of choosing only between going forward or going back; these choices, which are translated into specific actions, are means toward the regressing or toward the progressing of the humanity that is in us.
· I believe that the fundamental alternative for man is the choice between „life“ and „death“; between creativity and destructive violence; between reality and illusions; between objectivity and intolerance; between brotherhood-independence and dominance-submission.
· I believe that one can attribute to „life“ the significance of continuous birth and constant development. {101}
· I believe that one can attribute to „death“ the significance of suspension of growth; continuous repetition.
· I believe that man, with the regressive answer, tries to find unity, liberating himself from the unbearable fear of loneliness and uncertainty, distorting that which makes him human and torments him. The regressive orientation develops in three manifestations, separate or together: necrophilia, narcissism, and incestuous symbiosis.
By necrophilia is meant love for all that is violence and destruction; the desire to kill; the worship of force; attraction to death, to suicide, to sadism; the desire to transform the organic into the inorganic by means of „order.“ The necrophile, lacking the necessary qualities to create, in his impotence finds it easy to destroy because for him it serves only one quality: force.
By narcissism is meant ceasing to have an authentic interest in the outside world but instead an intense attachment to oneself, to one’s own group, clan, religion, nation, race, etc.-with consequent serious distortions of rational judgment. In general, the need for narcissistic satisfaction derives from the necessity to compensate for material and cultural poverty.
By incestuous symbiosis is meant the tendency to stay tied to the mother and to her equivalents--blood, family, tribe--to fly from the unbearable weight of responsibility, of freedom, of awareness, and to be protected and loved in a state of certainty dependence that the individual pays for with the ceasing of his own human development.
· I believe that the man choosing progress can find a new unity through the full development of all his human forces, which are produced in three orientations. These can be presented separately or together: biophilia, love for humanity and nature, and independence and freedom.
· I believe that love is the main key to open the doors to the „growth“ of man. Love and union with someone or something outside of oneself, union that allows one to put oneself into relationship with others, to feel one with others, without {102} limiting the sense of integrity and independence. Love is a productive orientation for which it is essential that there be present at the same time: concern, responsibility, and respect for and knowledge of the object of the union.
· I believe that the experience of love is the most human and humanizing act that it is given to man to enjoy and that it, like reason, makes no sense if conceived in a partial way.
· I believe in the need for „liberty from“ internal and/or external ties, as a preliminary condition for being able to have „liberty to“ create, build, want to know, etc., to be able to become a free, active, responsible individual.
· I believe that freedom is the capacity to follow the voice of reason and knowledge, against the voices of irrational passions; that it is the emancipation that renders man free and puts him on the way to using his own rational faculties and to understanding objectively the world and his own part in it.
· I believe that „struggling for freedom“ has in general had the sole meaning of struggling against the authority which is imposed, overcoming individual will. Today, „struggling for freedom“ should mean freeing ourselves individually and collectively from the „authority“ to which we have submitted „willingly“; freeing ourselves from the inner forces that necessitate this subjection because we are incapable of bearing freedom.
· I believe that freedom is not a constant attribute that „we have“ or „we don’t have“; perhaps there is only one reality: the act of liberating ourselves in the process of using choices. Every step in life that heightens the maturity of man heightens his ability to choose the freeing alternative.
· I believe that „freedom of choice“ is not always equal for all men at every moment. The man with an exclusively necrophilic orientation; who is narcissistic; or who is symbiotic-incestuous, can only make a regressive choice. The free man, freed from irrational ties, can no longer make a regressive choice.
· I believe that the problem of freedom of choice exists only for the man with contrasting orientations, and also this freedom {103} is always strongly conditioned by unconscious desires and by placating rationalizations.
· I believe that none can „save“ his fellow man by making a choice for him. To help him, he can indicate the possible alternatives, with sincerity and love, without being sentimental and without illusion. The knowledge and awareness of the freeing alternatives can reawaken in an individual all his hidden energies and put him on the path to choosing respect for „life“ instead of for „death.“
· I believe that equality is felt when, completely discovering oneself, one recognizes that one is equal to others and one identifies oneself with them. Every individual bears humanity inside himself; „the human condition“ is unique and equal for all men, in spite of the inevitable differences in intelligence, talent, height, color, etc.
· I believe that equality between men must be remembered, especially, to prevent one man’s becoming the instrument of another.
· I believe that brotherhood is love directed toward one’s fellow men. It will remain, however, a word without sense, until all „incestuous“ ties that prevent one from being able to judge the „brother“ objectively are eradicated.
· I believe that if an individual is not on the path to transcending his society and seeing in what way it furthers or impedes the development of human potential, he cannot enter into intimate contact with his humanity. If the tabus, restrictions, distorted values appear „natural“ to him, this is a clear indication that he cannot have a real knowledge of human nature.
· I believe that society, while having a function both stimulating and inhibiting at the same time, has always been in conflict with humanity. Only when the purpose of society is identified with that of humanity will society cease to paralyze man and encourage his dominance.
· I believe that one can and must hope for a sane society that furthers man’s capacity to love his fellow men, to work and {104} create, to develop his reason and his objectivity of a sense of himself that is based on the experience of his productive energy.
· I believe that one can and must hope for the collective regaining of a mental health that is characterized by the capacity to love and to create; by the liberation of man from incestuous ties with the clan and the soil; by a sense of identity based on the experience that the individual has of himself as the subject and agent of his powers; by the capacity to affect reality inside and outside of himself and bring about the development of objectivity and reason.
· I believe that inasmuch as this world of ours seems to become mad and dehumanized, an ever greater number of individuals will feel the need to associate and work with men who share their worries.
· I believe that these men of good intention should not only arrive at a human interpretation of the world, but must point the way and work for a possible transformation. An interpretation without wish for change is useless; a change without preliminary interpretation is blind.
· I believe in the possible realization of a world in which man can be much, even if he has little; a world in which the dominant motivation of existence is not consumption; a world in which „man“ is the end, first and last; a world in which man can find the way of giving a purpose to his life as well as the strength to live free and without illusions.


Presumably written in 1965 as an addendum to his book The Heart of Man: its Genius for Good and Evil (1964).. - First published in English in: E. Fromm, On Being Human, ed. by Rainer Funk, New York (Continuum) 1994, pp. 99-105. - Copyright © 1965 by Erich Fromm; Copyright © 1992 and 2004 by The Literary Estate of Erich Fromm, c/o Rainer Funk, Ursrainer Ring 24, D-72076 Tuebingen; Fax: +49-7071-600049, E-mail: frommfunk[at-symbol]aol.com.

Albenis Rosales cumplirá su sueño de competir en unas olimpiadas


Albenis Rosales cumplirá su sueño de competir en unas olimpiadas
ABN 31/03/2008

Caracas,
Caracas, 31 Mar. ABN.- Luego de la decepción de no poder asistir a los Juegos Olímpicos Atenas 2004, el falconiano Albenis Rosales se prepara para ser uno de los representantes del judo en la cita olímpica de este año.

"El ciclo pasado tuve mala suerte, estuve muy cerca. Apenas cuatro puntos me separaron del cupo. Este año lo logramos gracias al trabajo que hemos echo desde que se inició el ciclo olímpico", dijo.

Rosales fue uno de los criollos que compitió el pasado fin de semana en el campeonato Preolímpico de Judo. En la prueba, que se desarrolló en el gimnasio Francisco Verde Rojas de la ciudad de La Asunción, isla de Margarita, estado Nueva Esparta, participaron más de 50 atletas representantes de los ocho países que conforman la Zona II Americana: Antillas Holandesas, Colombia, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Puerto Rico y Venezuela.

Fue además una de las nueve medallas de oro que cosechó nuestro país en la referida prueba. Nativo de Coro, estado Falcón, Rosales derrotó en dos oportunidades al salvadoreño Diego Ochoa en la categoría 100 kilogramos.

“Me sentí bien, para mí fue un compromiso que tenía que afrontar. Antes de la prueba hicimos una gira por Europa y nuestro premio fue ganar la medalla de oro”, aseveró.

Sus próximos compromisos son las Olimpiadas cubanas y el Panamericano de Judo de Miami, torneos a los que acudirá para foguearse y asistir en la mejor forma a Beijing.

“La de Miami es una prueba muy importante, en donde hay que tener una buena figuración. Me siento contento porque es parte de una meta que me tracé hace mucho tiempo y he querido lograrla y ya estoy a punto de cumplirla”.

FONTE: Agencia Bolivariana de Noticias - Caracas,Venezuela

Judo criollo cerca de sumar más atletas a la lista de Beijing


Judo criollo cerca de sumar más atletas a la lista de Beijing

ABN 31/03/2008

Caracas, Distrito Capital
Caracas, 31 Mar. ABN.- Con la misión de sumar cinco cupos más a los Juegos Olímpicos Beijing 2008, la selección nacional de judo se prepara para afrontar su próximo compromiso: el Panamericano de la especialidad que se disputará en las primeras semanas del mes de mayo en Miami, Estados Unidos. Antonio Zavarella, presidente de la Federación Venezolana de Judo, indicó que la meta está próxima a cumplirse.

El pasado fin de semana la delegación criolla compitió en el Preolímpico, torneo que tuvo como escenario el gimnasio Francisco Verde Rojas de la ciudad de La Asunción, isla de Margarita, estado Nueva Esparta.

Allí se dieron cita participantes de los ocho países que integran la Zona II Americana.

Ellos son Colombia, Antillas Holandesas, Puerto Rico, El Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua y Venezuela. En dicho evento nuestro país se coronó campeón, gracias a las nueves medallas de oro y las tres de plata cosechadas.

Milagros González (48 Kg), Flor Velásquez (52 Kg), María Rojas (70 Kg), Keivi Pinto (78 Kg), Geovana Blanco (+78 Kg), Javier Guédez (60 Kg), Luwing Ortíz (66 Kg), Richard León (73 Kg) y Albenis Rosales (100 Kg) alcanzaron presea dorada. Mientras que Isis Barreto (63 Kg), José Camacho (73 Kg) y Leonel Ruíz (+ 100 Kg) ocuparon el segundo lugar de sus categorías.

Una vez finalizada la competencia, el presidente de la federación de judo catalogó como positiva la actuación de los atletas criollos.

“De doce categorías se ganaron nueve. Los que vencieron sumaron once puntos para el ranking (americano), lo que les asegura su cupo a las olimpiadas”, señaló.

Entre ese grupo se encuentran Flor Velásquez, Geovana Blanco, Isis Barreto, Richard León, Leonel Ruíz y Keivi Pinto, entre otros, quienes deben obtener en el Panamericano de Miami una buena figuración para sellar el pase a la magna justa del deporte mundial.

Para afrontar con éxito dicho compromiso, los nativos se preparan para viajar la próxima semana a la isla de Cuba, donde además de concentrarse en un campamento de entrenamiento, estarán presentes en las Olimpiadas Cubanas que se disputarán del 12 al 26 de abril.

Zavarella destacó que luego del Panamericano de Miami, emprenderán una gira por el viejo continente donde los nativos que hayan obtenido el cupo a los juegos no sólo podrán foguearse con los mejores judocas de esa parte del mundo, sino que les permitirá irse aclimatando al cambio de horario de China.

“De Europa a Beijing hay seis horas. Allí estaremos algunas semanas y luego pasaremos a Corea del Sur que está a apenas 30 minutos.

Cada hora de diferencia equivale a un día de entrenamiento, si viajamos directo desde Venezuela, los muchachos estarán retrasados 12 días en su entrenamiento. La idea es irnos aclimatando”.

Hasta los momentos son cuatro los representantes de esta disciplina que tienen el pasaporte olímpico en las manos: Albenis Rosales (100 Kg), Luwing Ortíz (66 Kg), José Camacho (73 Kg) y Javier Guedez (60 Kg).

A juicio del federativo, en el Panamericano de Miami, Venezuela podrá sumar a su lista de clasificados cinco atletas más. “Esa es nuestra meta, queremos que el judo tenga nueve representantes en los juegos, mínimo siete. Sabemos que podemos lograrlo”, apuntó.

FONTE: Agencia Bolivariana de Noticias - Caracas,Venezuela

Vereador acusado de perseguir judo


Vereador acusado de perseguir judo

A rectificação de um apoio de cinco mil euros à Associação Distrital de Judo de Coimbra, para o Torneio Internacional de Judo de Portugal, gerou uma acesa troca de palavras entre o vereador da maioria com o pelouro do Desporto, Luís Providência (CDS-PP), e o vereador socialista Luís Vilar, ontem, na reunião da Câmara Municipal de Coimbra.

Luís Vilar acusou Providência de fazer "uma perseguição nítida" ao presidente da Associação de Judo de Coimbra, Jorge Fernandes, na sequência das acusações que os dois trocaram, nas páginas da imprensa regional, na semana passada, devido à alegada falta de apoio camarário à modalidade. "Está obcecado com o nome Jorge Fernandes", reforçou.

Vilar criticou, ainda, a "cambalhota terrível" no subsídio concedido àquela entidade desportiva. O vereador do Desporto disse "não perseguir ninguém" e sublinhou a aposta feita no judo.

"Entre aquilo que o PS fez e o que esta coligação fez vai uma diferença abismal", sustentou Providência, referindo que a Associação Distrital de Judo de Coimbra está entre as quatro entidades mais apoiadas da modalidade.

O azedume do debate levou o presidente da Câmara, Carlos Encarnação, a intervir "Não tem sentido discutir mais esta questão".

CF
FONTE: Jornal de Notícias - Lisboa,Lisboa,Portugal

Dante Alighieri - Renaissance Dante in Print (1472-1629)


Renaissance Dante in Print (1472-1629) - "Dante Alighieri"

THIS EXHIBITION presents Renaissance editions of Dante's Divine Comedy from the John A. Zahm, C.S.C., Dante Collection at the University of Notre Dame, together with selected treasures from The Newberry Library. The Zahm collection ranks among the top Dante collections in North America. Purchased for the most part by Zahm in 1902 from the Italian Dantophile Giulio Acquaticci, the 15th- and 16th- century imprints presented here form the heart of Zahm's collection, which totals nearly 3,000 volumes, including rare editions and critical studies from the Renaissance to the present. The nine incunable editions and nearly complete series of 16th-century imprints featured in this exhibit constitute essential primary sources for both the history of Dante's reception during the Renaissance and the early history of the printed book.
The concentrated Dante collection at Notre Dame is nicely complemented by the wide-ranging holdings of The Newberry Library in Renaissance literature and history, and especially for the history of printing and publishing. These two rich and varied collections have often been used by Dantists in the Midwest and from abroad. The complementarity of the collections is mirrored in the formal cooperation of Notre Dame and The Newberry Library through the consortium of The Newberry Library Center for Renaissance Studies, of which Notre Dame has been an active member since 1983. The exhibit was originally held at the Department of Special Collections, University Libraries, University of Notre Dame, October 15 - December 15, 1993 and the Newberry Library between 15 April - 15 June, 1994, and has been produced in expanded form for Internet publication by a collaboration between the William and Katherine Devers Program in Dante Studies, University of Notre Dame and the ARTFL Project of the University of Chicago. The Devers Program, the ARTFL Project, and the Newberry Library are proud to welcome you to Renaissance Dante in Print (1472-1629).
Proceed to:
Main Exposition of Renaissance Dante in Print (1472-1629)
Introduction
Dante Incunabula
Dante Editions from 1502 to 1629
Index
List of Editions
Search
Supplements
Chronology of Dante Alighieri
History of Dante Title Pages
Dante's Hell
History of the Zahm Dante Collection at Notre Dame
Acknowledgments
Acknowledgments
FONTE (image include): Renaissance Dante in Print (1472-1629)

CORPOS - Fernando Pessoa

Waldemar Wienchol
critique photo view portfolio (95 images)
******************************************


CORPOS
Fernando Pessoa

O meu corpo é o abysmo entre eu e eu
Se tudo é um sonho sob o sonho aberto
Do céu irreal, sonhar-te é possuir-te,
E possuir-te e' sonhar-te de mais perto

As almas sempre separadas,
Os corpos são o sonho de uma ponte
Sobre um abysmo que nem margens tem

Eu porque me conheço, me separo
De mim, e penso, e o pensamento e' avaro

A hora passa. Mas meu sonho é meu.

O teu riso – Pablo Neruda

MY FAREWELL PICTURE (for Micki)
Pierre Dumas
critique photo view portfolio (158 images)
************************************************
O teu riso
Pablo Neruda

Tira-me o pão, se quiseres,
tira-me o ar, mas não
me tires o teu riso.
Não me tires a rosa,
a lança que desfolhas,
a água que de súbito
brota da tua alegria,
a repentina onda
de prata que em ti nasce.
A minha luta é dura e regresso
com os olhos cansados
às vezes por ver
que a terra não muda,
mas ao entrar teu riso
sobe ao céu a procurar-me
e abre-me todas
as portas da vida.

Meu amor, nos momentos
mais escuros solta
o teu riso e se de súbito
vires que o meu sangue mancha
as pedras da rua,
ri, porque o teu riso
será para as minhas mãos
como uma espada fresca.

À beira do mar, no outono,
teu riso deve erguer
sua cascata de espuma,
e na primavera, amor,
quero teu riso como
a flor que esperava,
a flor azul, a rosa
da minha pátria sonora.

Ri-te da noite,
do dia, da lua,
ri-te das ruas
tortas da ilha,
ri-te deste grosseiro
rapaz que te ama,
mas quando abro
os olhos e os fecho,
quando meus passos vão,
quando voltam meus passos,
nega-me o pão, o ar,
a luz, a primavera,
mas nunca o teu riso,
porque então morreria.

De part et d'autre de la parole

Yoruba figural offering bowl - RAND ...
1212 x 1612 - 305k
www.randafricanart.com
*****************************************************
De part et d'autre de la parole
Toussaint Kafarhire Murhula, SJ
publié le 01/04/2008

À propos de Prières aux ancêtres de Gabriel Oukoundji, où la parole jaillit dans sa souveraineté, déjouant le leurre que seul l'écrit résiste au temps quand la parole s'envole…
La préface de Joan-Pèire Tardiu qui ouvre le recueil de Gabriel Mwènè Okoundji, Prière aux Ancêtres (1), a eu pour effet de provoquer en moi le souvenir récent d'une conférence par l'écrivaine d'origine Guadeloupéenne, Maryse Condé. J'insiste volontiers sur l'"origine" Guadeloupéenne de Maryse Condé pour deux raisons. D'abord, puisque Maryse est née Française, la Guadeloupe étant un département de la France, qu'elle détient un passeport américain - pour lui éviter les tracas des chancelleries disait-elle - qu'elle a grandi ne parlant presque pas son créole natal et qu'elle a épousé un Britannique. La seconde raison c'est qu'en organisant cette conférence, l'Alliance Française de Chicago voulait prolonger le débat avec l'une des coauteurs qui défendent l'émergence d'une "littérature-monde en Français" dans ce texte collectif qui annonçait la mort de la Francophonie, ce dernier avatar du colonialisme. Maryse a simplement balayé le débat d'un revers de la main, en reconnaissant avoir cosigné le texte pour satisfaire à l'appel et aux attentes des collègues et amis.
La parole "sans papier"
Je serais resté de l'avis de Maryse Condé qui se considère être citoyenne du monde, si pour finir, je n'avais réalisé la légitimité d'une volonté collective de certains écrivains de la diaspora de fragmenter les centres de pouvoir, de délocaliser les voix littéraires francophones en ce début du 21e siècle. La littérature francophone veut symboliquement abattre son propre mur de Berlin et célébrer l'avènement de sa propre mondialisation. La question, cependant, reste de savoir quand sera-t-il possible que la parole d'un écrivain venu "d'ailleurs" conquière sa souveraineté, son authenticité, dans une langue d'emprunt, sans éviter d'autres formes de légitimation, éditrice ou simplement linguistique, dans une politique de la francophonie ? Cet "ailleurs" n'est plus simplement une dislocation spatio-temporelle relative aux origines de l'auteur. Il est surtout cette périphérie géoculturelle définie par rapport aux frontières politiques du Renaudot, du Goncourt, du Femina, de l'Académie Française et au monopole de l'interprétation qu'ils s'arrogent. Dans la mesure où la mondialisation redéfinit l'espace monde, quelles frontières imposer à la parole ? Peut-on lui attribuer une souveraineté souveraine même lorsqu'elle est d'origine périphérale, comme Joan-Pèire Tardiu le fait en parlant de la poésie d'Okoundji ?
S'il est des personnes auxquelles il est permis, grâce à leur parole, de circuler librement pour répondre à la compétition du marché et aux impératifs d'une immigration choisie, la dislocation de la parole, elle, pour ne pas parler de sa délocalisation, n'échappe pas toujours aux tracas des chancelleries. Car, il faut le dire, la censure constitue l'espace où la parole porte encore l'étiquette d'"ethnique" et où l'écriture exotique négocie son visa pour circuler, à la fois comme citoyenne globale et commodité de consommation. Plus que cela, dans l'espace d'interlocution s'insinue furtivement, de part et d'autre de la parole, la confrontation entre le pouvoir dire et la force du dire, qui sont le combat de toujours à savoir, si la parole du subalterne peut s'affranchir de sa minorité, franchir les barrières du silence et se proclamer de façon souveraine.
La poésie d'Okoundji répond sans arrogance à ces inquiétudes vielles qui lorgnent chaque nouvelle prise du discours. Ces problématiques d'hier - la géographie de la domination symbolique - se profilent à l'horizon de toute parole à prétention souveraine. Par conséquent, la langue en tant que véhicule de la parole devient elle-même un champ de bataille. Le malaise qui s'en dégage rappelle les ambigüités des prophéties d'une civilisation universelle au moment où ses officiants et thuriféraires s'évertuaient de donner contour et contenu pendant les années 1950 au mouvement de la négritude.
Plus encore aujourd'hui, ce malaise est vécu par une génération d'écrivains monde qui cherchent à exploser les limites de la francophonie vers un espace monde moins universel mais plus global, où la parole de la diaspora pourra enfin résister ce lever de bouclier contre la souveraineté du dire au profit de la compétition du marché. Avec amertume, la parole littéraire à géographie variable, est réduite malgré elle, à cette boulimie de la consommation alors qu'elle voudrait dire l'humanité universelle. Elle s'aperçoit qu'elle a encore toute une conquête sociale à faire sur soi et autour de soi comme stratégie de survie. Conquête qui ne deviendra possible que lorsque des expériences singulières, comme celle du poète Okoundji, par le truchement d'une parole souveraine, inscriront leur légitimité et leur authenticité au sein d'une histoire, simplement humaine et non pas totalitaire.
Rencontre et respect de la différence
Je suis donc d'accord avec Tardiu sur toute la ligne de sa préface, puisque c'est de rencontre qu'il faudrait parler, chaque fois qu'une parole revendique une forme ou une autre de la souveraineté. La parole souveraine n'est plus celle dont la prétention à l'historicité réfute les possibilités d'autres formes de support. Une parole souveraine, comme la poésie d'Okoundji, s'insurge sans faire trop de bruit, contre les faiseurs de l'histoire depuis Hegel jusqu'à Sarkozy. Elle inverse la logique ethnocentrique puisqu'elle démontre que, désormais, c'est le papier qui s'envole et que la parole, gravée dans la mémoire du cœur demeure comme une force qui transforme. Ainsi seulement, en écoutant Okoundji, l'on peut parler des cultures de l'oralité avec un peu plus de respect, en acceptant volontiers de déjouer le leurre que seul l'écrit résiste au temps quand la parole s'envole. Le totalitarisme matérialiste incapable de saisir la pluridimensionalité de l'humain, s'abime dans la violence des préjugés.
Dans la poésie d'Okoundji donc, la rencontre entre deux cultures, celles Occidentale et Africaine, celle des Occitans et celle d'un fils Tégué, remet en cause ces genres de principes solidement établis dans l'ethnocentrique canonique. Du moment que "les mots parlent à qui possède le don de les connaître", la parole n'a de souverain que ce qu'elle donne à savoir dans toute la clarté du secret. Dans d'autres cultures, lorsqu'il ne s'agissait pas encore de subjugation par les muscles, la rencontre avec la Parole transformait tout simplement chaque géographie, chaque histoire, chaque arithmétique en un espace éminemment sacré. Avant d'être parole d'une culture particulière, il s'agissait de "parole" tout court, dans son jaillissement originel.
L'image qui remonte immédiatement à l'esprit est celle de la prière. On le rencontre dans le "Dabar" qui, chez les Juifs, est parole de Dieu et parole de l'humanité. Elle est ailleurs aussi. Progressivement, elle se révèle comme le principe recteur du logos grec et le Verbe divin du Christianisme. Quand elle est prononcée avec cette profondeur originelle, elle n'est pas simplement prière aux dieux ou aux ancêtres, elle se fait poésie chez Okoundji. Elle se décline dans toutes les cultures de tous les temps. Voilà pourquoi la parole souveraine dans cette poésie qui parle à l'Occitan avec une sensibilité Tégué, devient synonyme de l'humain qui discerne l'éternité inscrite au cœur de son temps. En aucun cas, la poésie ne peut être une parole qui dispute un espace, qu'il soit francophone ou tout simplement politique. Elle est parole de communauté, parole de l'histoire, parole du silence dans laquelle résonne toujours l'écho de la vie. Comme dit un texte du Talmud, "Parole des uns et des autres, Paroles du Dieu vivant."
Se laisser initier à la parole
Il faudra se laisser initier à la poésie de Gabriel Okoundji pour comprendre la portée d'une telle parole, pour en jauger la largeur, la longueur, la hauteur et la profondeur. Le fruit de cette initiation, est un apprentissage à donner avec le regard de l'homme, à retrouver dans la parole le chemin qui mène, non pas à la mort mais à la vie. Reconnaître le mystère de la parole qui est aussi mystère du silence. Et lorsque le mystère est trop grand, il faut se taire ! En effet, nous dit le poète, la parole est l'humble valet du silence guérisseur. Mais, même au service du silence, la parole et le silence sont d'une même essence. Ce mystère de la parole se trouve dans l'impossibilité d'en faire le détour. Comme le soleil que l'homme ne connaît que de vue, la parole est sans détour. Elle ne peut ni se détourner ni se laisser contourner. Au sens de la mystique religieuse, la parole devient cette expérience du buisson ardent qui fait ôter ses sandales à Moise lorsqu'il prend conscience qu'il évolue dans une espace sacré. Elle force à renoncer à la prétention de l'épistémologie occidentale puisque tout effort à vouloir épuiser la signification est d'avance voué à l'échec.
"Toute réponse est parole et toute parole est nombreuse." En d'autres termes, la parole est plurielle puisque tout est parole et tout est silence à la fois. Ou plutôt dire avec Françoise Dolto que tout est langage. En son langage, le poète soustrait l'homme des aléas de l'espace et du temps, de caprices de la mode, de cette bataille de paradigmes dont l'imperium n'a d'autre loi que de définir, de limiter, de museler, de cataloguer, de classifier, de prohiber, de canoniser en suivant les lignes des idéologies au service d'une humeur éphémère. En aucun cas, l'homme ne doit oublier que l'écologie est son habitacle et qu'il doit marcher, rêver, cheminer sous le regard éternel des ancêtres et des dieux. Nouvel impératif catégorique qui rappelle que la seule maxime du dire comme celle de l'action chez Kant : Parle de façon telle que tu traites l'humanité, aussi bien dans ta personne que dans tout autre, toujours en même temps comme fin, et jamais simplement comme moyen ! Okoundji va plus loin. Il rappelle que la responsabilité humaine s'étend aux animaux et aux arbres et à tout le cosmos.
J'allais presque dire, pour répondre à cette provocation poétique qui demande qu'on lui concède l'axiome que "tous les chemins mènent à la mort", de ne le concédez que si vous avez compris que la mort est un remord éternel dans lequel on interroge les ancêtres sur où est le chemin du vivant dans cette vie. Alors seulement, l'on peut s'interroger sur la nécessite d'être au monde et s'apercevoir que les escales sur le sol de son parcours honorent dans l'honneur l'élégance de sa trace.
Puisqu'il faut bien connaître le socle culturel à partir duquel parle notre poète, Gabriel Okoundji n'est pas simplement un poète extraordinairement profond, et profondément humain, il est un poète congolais d'expression française. Tant mieux si cela peut aider à mieux le lire, le comprendre, l'interpréter et le traduire. Je dirais tout simplement, de part et d'autre de sa parole, je soupçonne que l'humanité peut recouvrer sa souveraineté, son immortalité.

Toussaint Kafarhire Murhula, SJ

Gabriel Mwènè Okoundji, Prière aux Ancêtres, édition bilingue français-occitan, éditions fédérop, Gardonne, 2008, 128p

(1) : publiée le 13/03/08 sur le site d'Africultures


FONTE: Africultures - France - http://www.africultures.com/

Duas epígrafes portuárias

Uneven Light
Benjamin Mercer
critique photo view portfolio (7 images)
***********************************************************
Grécia e Portugal
Duas epígrafes portuárias

Texto publicado em 01 de Abril de 2008 - 04h05
por Alessandro Atanes *

Vencedor de três edições do prêmio Jabuti, do prêmio da Associação Paulista de Críticos de Arte (APCA) e do Portugal Telecom de Literatura, o escritor Milton Hatoum, considerado por muitos o maior romancista brasileiro da atualidade, chega com um novo livro, Órfãos do Eldorado, uma novela (em linhas gerais, uma narrativa mais curta que um romance e mais longa que um conto).

Vale lembrar que os títulos dos livros de Hatoum, com a exceção de Dois Irmãos (2000), costumam indicar um território literário: Relato de um certo Oriente (1989), Cinzas do Norte (2005) e agora Órfãos do Eldorado exploram um continente mítico por meio da ficção (apesar do nome, o mesmo ocorre em Dois irmãos).

A centralidade do território na obra de Hatoum se confirma agora na epígrafe da obra mais recente, um trecho de A cidade, de 1910, poema do autor grego Konstantinos Kaváfis. Só para lembrar, epígrafe é um texto de um autor utilizado por outro autor à frente de seu próprio texto com uma intenção de que o trecho funcione como um resumo ou indicação do que ele próprio pretende em sua obra. Vamos ao poema de Kaváfis:

Dizes: “Vou para outra terra, vou para outro mar.
Encontrarei uma cidade melhor do que esta.
Todo o meu esforço é um condenação escrita,
E meu coração, como o de um morto, está enterrado.
Até quando minha alma vai permanecer neste marasmo?
Para onde olho, qualquer lugar que meu olhar alcança,
Só vejo minha vida em negras ruínas
Onde passei tantos anos, e os destruí e desperdicei”.

Não encontrarás novas terras, nem outros mares.
A cidade irá contigo. Andarás sem rumo

Pelas mesmas ruas. Vais envelhecer no mesmo bairro,
Teu cabelo vai embranquecer nas mesmas casas.
Sempre chegarás a esta cidade. Não esperes ir a outro lugar,
Não há barco nem caminho para ti.
Como dissipaste tua vida aqui
Neste pequeno lugar, arruinaste-a na Terra inteira.


Em entrevista ao Estado de S. Paulo no dia 9, Hatoum respondeu o seguinte sobre o poema e seu uso em epígrafe à sua novela:

A idéia [da novela] veio a partir de uma história que meu avô me contou e também dos poemas do grego Konstantinos Kaváfis e do Manuel Bandeira (Pasárgada), sobre esse sonho utópico de um mundo melhor. O poema do Kaváfis me deu o mote para estruturar o livro, pois a primeira parte do poema é um eu lírico que acredita nesse sonho da existência de um lugar melhor e, na segunda, o outro eu lírico responde, dizendo que “a cidade irá atrás de ti”. Essa simetria rigorosa é que deu mais trabalho.

Outro trecho de poema de viagem, só que agora do português Fernando Pessoa, contemporâneo de Kaváfis, foi usado em epígrafe, só que neste segundo caso num livro de história, o Ventos do mar: trabalhadores do Porto, Movimento Operário e Cultura Urbana em Santos. 1889-1914, de Maria Lucia Caira Gitahy, que trata da cultura operária entre os estivadores do porto. Nota-se como o trecho de Pessoa se aproxima do de Kaváfis:

Despeço-me desta hora no corpo deste outro navio
Que vai saindo. É um tramp-steames inglês,
Muito sujo, como se fosse um navio francês,
Com um ar simpático de proletário dos mares,
E sem dúvida anunciado ontem na última página das gazetas.
(...)
Lá vai ele deixando o lugar defronte do cais onde estou.
Lá vai ele tranqüilamente, passando por onde as naus

estiveram.
Outrora, outrora...
Para Cardiff? Para Liverpool? Para Londres? Não tem

importância.
(...)
Passa, lento vapor, passa e não fiques
Passa de mim, passa de minha vista,
Vai-te de dentro de meu coração

Epílogo
Nas duas epígrafes, como em muitos poemas que circulam pelos portos e pelo porto de Santos em particular, o desejo de partir ou a nostalgia dos que ficam, a viagem como metáfora, ainda que irrealizada, da transformação. Sem contar os ecos das navegações na Odisséia ou na Ilíada da antigüidade grega ou de Os Lusíadas, de Camões, o épico dos descobrimentos. Os dois textos, usados para apresentar outros textos, funcionam como o cais de onde partem as histórias, tanto faz como a ficção de Hatoum ou a História de Gitahy.

Referências
  • Milton Hatoum. Órfãos do Eldorado. São Paulo: Companhia das Letras, 2008.
  • Maria Lucia Caira Gitahy. Ventos do mar: trabalhadores do Porto, Movimento Operário e Cultura Urbana em Santos. 1889-1914. São Paulo: Editora da Universidade Estadual Paulista, 1992.
  • Ubiratan Brasil. “Memórias compõem meu chão literário”. Estado de S. Paulo. Caderno 2, p. D7, 09/03/2008.

* Alessandro Atanes é jornalista, servidor público do município de Cubatão e mestrando em História Social pela Universidade de São Paulo. Email: alessandroatanes@correios.net.br

FONTE: Portogente - Santos,SP,Brazil - http://www.portogente.com.br/

Pernambuquês - Fernando Antônio Gonçalves


Pernambuquês
Por Fernando Antônio Gonçalves

Um dos passatempos do João Silvino da Conceição, este nordestino por demais arretado de bom, é escrever pequenas historietas, utilizando o pernambuquês, linguajar criado e curtido pelos que moram neste estado pioneiro, berço de Gilberto Freyre, Manuel Bandeira, João Cabral de Mello Neto e Luiz Gonzaga. Este último também eleito para encabeçar a lista dos que mais se destacaram no século passado.
Aproveitando o raiar do último domingo da Ressurreição, o Silvino me mostrou um texto seu que é uma beleza de amor pelo linguajar regional. Uma meia página que deve ser divulgada aos quatro ventos, servindo também de bom alerta. Ei-la:
“Sentindo-se o diabo chupando manga, só por ter sido aprovado num vestibular que carecia de maior seriedade fiscalizatória, o abilolado do Lordenelson, batizado assim em homeagem a um cabra bom do além-mar, raspou os pêlos do cocoruto e ganhou a rua para ser admirado pelas minas aguadas das redondezas, algumas minchas que nem pirraia sem ainda os frisos dianteiros.
Arremedando os arretados que foram aprovados nos vestibulares mais acochados, Lordenelson, todo metido a cavalo do cão e virado num molho de coentro, foi dar com os costados numa praça de alimentação de shopping, de braços dados com a Creonilda, uma catraia toda zambeta que fazia um rala-e-rola completo nos cafundós do Judas da área portuária.
Falando bem alto, na maior zoada, Lordnelson apregoava que tinha feito um vestibular numa faculdade tampa de foguete, onde os alesados enguiçados do saber não tinham vez de jeito maneira. E que estava naquela praça com a bobônica, pra responder pros interessados os noprós de vestibular, pra ele tudo bronca safada.
Arrodeado de uns galalaus trelosos e umas sararás amostradas, de diademas rosas recheados de birilos, Lordenelson ouviu a primeira pergunta, vinda de um tamborete de zona pra lá de cabeça feita, de alpercata de rabicho, com o diabo no couro por ter sido agoniado demais nas respostas dadas, pressa que lhe tinha surripiado o lugar primeiro de uma universidade federal. Sem poder conversar miolo de pote e não desejando se arredar dali como um abiscoitado, Lordenelson arriscou um ”não sei, essa” bem baixinho, gerando um balaio de gato depois de uns outros tantos “não sei”. Até um lanterneiro que apreciava o papo, danou-se, presenteando as fuças do Lord com uma chapoletada de deixar comendo brocha o mais arisco dos marombeiros da região.
Sentindo-se atolado e meio com a cipoada levada, tão forte que provocou um catabiu nos seus solados, Lordnelson, já sentindo uma graxinha intestinal a lubrificar-lhe o peritônio, imaginou-se no fiofó do mundo, bem distante daquela inhaca que já exalava do seu fundo de calça. Sentindo que podia comer capim pela raiz, se farrapasse em mais um “não sei”, deslisou de mansinho, arribando-se ligeirinho para seu quartinho, muito puto da vida por ter-se enganado a respeito dos seus dotes intelectivos”.

Segundo João Silvino, a historinha acima é um alerta para os que fazem vestibular em “falcudade só carestia”: “Para que as aratacas metidas a terceiro grau se arribem, deixando de tapiar os bagos dos pés-de-chinelo com tabuletas de esparro, não carece de fusuê. Basta que os alesados saibam identificar as organizações trepeças que enrolam, que apenas desejam o tutu dos idiotas, deixando todos, nos amanhãs, profissionalmente malamanhados”.
Estou com o João Silvino e não abro nem pro trem, sob as Graças do Homão de Nazaré, que sabia das coisas sem nunca ter freqüentado universidade.
Fernando Antônio Gonçalves é professor universitário

FONTE: pe360graus.com - Recife,Pernambuco,Brazil

Judo - Tournoi de Tunis - Finaritra Raliterasolo médaillée de bronze


Judo - Tournoi de Tunis
Finaritra Raliterasolo médaillée de bronze

Les judokas malgaches, représentés par les boursiers au centre de haut niveau du Maroc, ne rentrent pas bredouilles de la 24e édition du Tournoi international de Tunis, les 28 et 29 mars. Un rendez-vous qui, après Casablanca et Alger, était la troisième épreuve de qualification pour les Jeux olympiques 2008 de Pékin (Chine) pour le continent africain.
Finaritra Raliterasolo s'offre une médaille de bronze face à la Tunisienne Selwey Rania chez les moins de 52 kg dames. La redoutable Nigérianne Agathi Justina est allée sur la plus haute marche du podium après avoir dominé la Marocaine Karroumi Hanene en finale.
Une autre Marocaine, Naquouss Asma, et une autre Algérienne, Sarra Boudjemaa, terminent cinquièmes ex-aequo.
Nos autres porte-fanions à l'image de Marthine Randriamalalaniaina (-48 kg dames), Beby Mahita (-57 kg dames) et Elie Norbert (-60 kg hommes) n'ont pas résité aux meilleurs africains, elles ne figurent pas parmi les sept premiers de leur catégorie respective. La Tunisie, pays hôte de la compétition, a largement dominé les débats en gagant dans sept catégories sur 14 malgré la présence d'une vingtaine d'autres nations.
La veille de la compétition, nos porte-fanions avaient participé au Tournoi de Casablanca, mais le résultat n'a pas été satisfaisant. Surclassée, Marthine Randriamalalaniaina perd en finale de bronze des moins de 52 kg. Engagée dans la même catégorie de poids, Finaritra Raliterasolo, repêchée, a été éliminée au premier tour.
Soafara Ralaimidona
Date : 02-04-2008
FONTE (photo include): Express de Madagascar - Madagascar

Reencuentro con Octavio Paz


POESIA
Reencuentro con Octavio Paz
CARLOS ALCORTA
En medio de una enardecida controversia intelectual y política, provocada por el rechazo de la Cámara de Diputados de México a incluir en el Muro de Honor de la Asamblea con letras de oro su nombre, se conmemora en estos días el décimo aniversario de la muerte de Octavio Paz, poeta, ensayista y crítico de la cultura que el 11 de octubre de 1990 fue galardonado con el Premio Nobel de Literatura por «su poesía sensible y de amplios horizontes, repleta de inteligencia y de integridad humana».
Se esgrime, para justificar tal negativa, que Paz «no colaboró en la construcción del Estado Mexicano» -lo que demuestra, una vez más, la obstinación, la ignorancia, cuando no la mala fe, de muchos dirigentes, de partidos y gobiernos en los cuales depositamos, confiados, las esperanzas del porvenir, porque bastaría, para desmentir esta peregrina afirmación, con leer alguno de sus libros, como 'El laberinto de la soledad', su «prolongación crítica y auto-crítica» titulada 'Postdata' o algunos ensayos posteriores como 'México y los Estados Unidos. Posiciones y contraposiciones. Pobreza y civilización o 'Remache: Burocracia y democracia en México' para advertir en qué medida ha contribuido Paz a perfilar la naturaleza espiritual del «ser» mexicano, a estudiar su alienación, su historia, su identidad y, por tanto, a normalizar sus contradicciones y particularidades-; se alega, además, que su obra y su personalidad no se ajustan «al perfil heroico» del resto de personajes inscritos en el Muro, pero olvidan que fue Paz, y no otro, quien escribió en su libro 'El arco y la lira' estas palabras: «Si hemos de tener poemas, serán heroicos y en ellos el hombre se reconocerá como un destino que es también una libertad».
Una libertad de opinión y de juicio que, a la vista de los hechos, no le perdonan muchos de aquellos que sin pudor la invocan.
Dolorido recuerdo el que propicia este tributo impugnado por una trasnochada retórica postrrevolucionaria, que no merece quien en los últimos meses de su vida, antes de que le sobreviniera la muerte vencido por el cáncer, (el 19 de abril de 1998), en su domicilio de la capital mexicana, hubo de soportar diferentes sucesos, siendo acaso el más amargo, el incendio, en 1996, de su residencia, al lado del bullicioso Paseo de la Reforma, que supuso una catástrofe no sólo material, sino de carácter afectivo y sentimental de la que no se repondría en el resto de su vida, pues perdió, en dicho incendio -provocado, al parecer, por un cortocircuito-, gran parte de una biblioteca que contenía ejemplares dedicados de muchos de los mejores poetas del siglo, de sus cuadros, de sus objetos queridos y agrupados, coleccionados a lo largo de viajes y experiencias, perdiendo así esa estable referencia simbólica con el pasado, imprescindible para mirar el futuro, no con esa melancolía taciturna que el envejecimiento impone, sino con la fe del entusiasta, del que ha disfrutado viviendo y se siente a gusto consigo mismo, y contempla el destino, más que como una sustracción en el recuento vital, como una merecida recompensa, como una sucesión de instantes afirmativos.
Ese incendio supuso un declive tanto mental ¯ la pérdida de la memoria, porque la mirada ya no es capaz de representar lo vivido en los objetos devastados, la pérdida de lugar en un mundo que ya no le pertenece ¯ como físico, agravado éste por intermitentes ingresos en el hospital, aquejado de cáncer y flebitis (La salud de Paz se resintió unos años antes, en 1994, como consecuencia de la complicada intervención a la que fue sometido en Houston) lo que le indujo a retirarse de cualquier actividad pública.
Esta reclusión sólo se interrumpió el 17 de diciembre de 1997, con motivo de la inauguración de la Fundación Octavio Paz, emplazada en la Casa de Alvarado en Coyoacán. La Fundación, creada por iniciativa del presidente Ernesto Zedillo y concebida como «una asociación civil dedicada a propiciar el conocimiento y la divulgación de la cultura en general y de la obra y el pensamiento de Octavio Paz, en particular», se ha convertido en sede de la Fonoteca Nacional, al disolverse, en mayo de 2003, la institución por desacuerdos entre Marie-José Paz y el patronato. «Me parece que México tiene una deuda con Octavio Paz, pero quizá los encargados de las instituciones culturales no piensan así", declaró, en su momento, la viuda del poeta y, a tenor de las recientes noticias, no parece que esa deuda vaya a saldarse con celeridad.
Angustia atemperada
Esta esperanzada inauguración -proyecto largamente negociado con los responsables políticos -, así como el aluvión de reconocimientos que recibió de diversas universidades y organismos internacionales y la creación, por parte de la Universidad Nacional Autónoma de México, de la Cátedra Extraordinaria en honor de Octavio Paz, atemperaron en cierta medida los, sin duda, angustiosos últimos meses de su vida.
Es sabido que en nada contribuyen a mejorar la calidad de una obra, en este caso abundantemente reconocida, premios o distinciones, en el mejor de los casos incrementan su divulgación, pero sirven eventualidades como esta, para constatar de nuevo como una sociedad atrofiada por su mercantilismo se muestra mezquina con sus poetas, con sus artistas y pensadores.
Es la mezquindad, al parecer, una enfermedad endémica de muy difícil erradicación y más aún cuando, por encima de consignas ideológicas y/o mandamientos escolásticos, prevalece la libertad de pensamiento y el ejercicio riguroso de la crítica como método de conocimiento.
Paz fue una personalidad polémica. Abandonó muy joven los postulados de raíz marxista, alimentados por una necesidad histórica, para aproximarse con el paso de los años a posiciones conservadoras, lo que le granjeó la enemistad de muchos de sus antiguos incondicionales.
Fue un hombre con independencia de criterio, comprometido con su tiempo, y como tal, no rehuyó los enfrentamientos dialécticos que provocaron las incesantes convulsiones mundiales y las distintas formas de involucrarse en su destino.
Su obra poética -la lectura de sus libros acompaña mi devenir poético desde el comienzo -parece estar atravesando ese purgatorio de las especulaciones que sucede invariablemente a la muerte del poeta. Para evitar las arbitrariedades del canon literario, el mejor homenaje, la forma más conmovedora de recordar a un escritor es abrir uno de sus libros y compartir con él las indagaciones de la realidad que amplían nuestro horizonte vital, porque como el mismo Paz escribía en 1985: «Escribo sobre lo que he vivido y vivo. Vivir es también pensar y, a veces, atravesar esa frontera en la que sentir y pensar se funde: la poesía».
Y esto, la Poesía, la dignidad de la Poesía con mayúsculas, al margen de otras consideraciones morales, es lo que verdaderamente importa a la hora de enjuiciar sus méritos. Las medallas, los galardones pertenecen al ámbito volátil de la anécdota o de la superchería. Hechos de esta índole deben suscitar una profunda reflexión sobre el papel del creador en una sociedad adocenada y utilitarista que reprueba con vehemencia o margina al extrarradio especulativo el libre ejercicio de la crítica y la disidencia ideológica.

FONTE (photo include): El Diario Montañés - Santander,Cantabria,Spain
El Diario Montañés - Santander,Cantabria,Spain

"Espejos", de Eduardo Galeano: ... Y la Historia se hizo poesía


Blogs Informativos Telecinco >
Grupo Salvaje

« ¿Danza contempo- qué? La Compañía Nacional baila en la Zarzuela Inicio
2 Abril 2008
"Espejos", de Eduardo Galeano: ... Y la Historia se hizo poesía

No sé por qué, pero siempre me han interesado los libros que juegan a confundir los géneros, a borrar las fronteras que separan la novela del ensayo, la poesía de la prosa, lo vivido de lo imaginado...
Por eso adoro las historias que cuenta Enrique Vila-Matas -Bartleby y compañía por encima de todas-; por eso la palabra diario en un título ejerce sobre mí un poder de fascinación enorme -si son reflejo de un estado febril y de autodestrucción, mejor: me encantan Pavese y Gombrowicz-; por eso me encanta no saber si lo que acabo de leer era ensoñación, información, divagación o fabulación.
Y, por eso, obviamente Eduardo Galeano es uno de mis autores de cabecera. Lo es desde que leí El siglo del viento, crónica de la desventura latinoamericana del siglo XX, y sigue siéndolo después de haber devorado su última obra: Espejos.
Espejos es un viaje a través de la Historia de la humanidad de la mano de uno de sus mejores cronistas -qué mas da que no sea historiador...- y de uno de los ciudadanos más combativos con el statu quo. No hay entrada en esta particular enciclopedia que no haya templado el autor como si fuera un instrumento, que no haya condensado hasta sus fundamentos últimos como si de néctar se tratara...
Así, Vermeer es descrito con estas líneas:
Vermeer, cronista de la trivialidad, no pintó más que su casa y algo del vecindario. Siempre lo mismo, nunca lo mismo: en esa casera rutina, él supo descubrir, como Rembrandt, los soles que el oscuro cielo del norte le negaba. En sus cuadros, no hay jerarquías. Nada ni nadie es más ni menos luminoso. La luz del universo vibra, secretamente, (...) en un gastado tapiz tanto como en la cara no usada de esa muchacha que te mira.
¿Es posible resumir en menos palabras, con más sutileza, con tanta precisión y gusto por el detalle el espíritu de un artista como Vermeer? Pues lo mismo ocurre con las centenares de pequeñas poesías narrativas en la que el dato se hace carne, y la Historia poesía...
La de Galeano es una mirada de izquierdas, no hace falta decirlo. Especial atención dedica al proceso de emancipación latinoamericano, fuente de muchos de los males actuales. Bolivia, ese país tan cerca del cielo y tan lejos de Dios en el que hace poco Bechtel -una multinacional norteamericana- quiso privatizar el agua de la lluvia y a punto estuvo de lograrlo, fue automutilada por sus propios dirigentes en el siglo XIX; Haití, el paria del continente por su lucha anti-esclavista, sigue siendo el vagón de cola del continente; Paraguay, cuya economía ahogó Inglaterra ante la amenaza de unos dirigentes proteccionistas, no levanta cabeza aún hoy...
Espejos es una historia melancólica, bella y más que necesaria... Imprescindible.
David Cacho
dcacho@informativost5.com

FONTE (photo include): TeleCinco - Spain

JUDO : Matthieu Druot et Pierre Martini champions de Saône-et-Loire


JUDO : Matthieu Druot et Pierre Martini champions de Saône-et-Loire
Le Mercredi 02 avril 2008 @ 05:26:31
Ils se sont imposés en 3e division Seniors. Laure Dubreuil et Didier Forey ont décroché l'argent et Ludovic Druot le bronze.

Ce samedi, au DOJO de ST MARCEL se disputait le Championnat de Saône et Loire Individuel Seniors 3ème division. Carton du Judo Club Creusotin qui en présentant 5 combattants, rafle la mise avec 5 podiums. En Moins de 81 kg : les deux ceintures noires 1er dan, Ludovic DRUOT et Laurent DUBREUIL rêvaient du doublé, le coup est passé près… Laurent qui avait bien négocié son 1er tour, s’est retrouvé confronté au 2ème tour à son camarade d’entraînement Ludovic qui lui s’était laissé surprendre à son 1er combat.Dans ce duel, les deux Creusotins se devaient de l’emporter pour continuer leur route vers le titre. Les deux judokas se connaissant parfaitement, le combat est allé à son terme avec à la clé la victoire de Ludovic.

Hormis Franck SZYMYSLIK de BLANZY, ce résultat remettait tous les combattants au même niveau. Dans la suite de la compétition, les deux Creusotins ont échoué de peu devant le Blanzynois qui remportera le titre. Ayant le même nombre de victoires sur l’ensemble de la compétition, les deux compères seront départagés avec l’argent à Laurent (20 points) et le bronze à Ludovic (17 points). En plus de 100kg : le jeune Pierre MARTINI ceinture marron (de retour depuis quelques mois) au Judo Club Creusotin s’est lui, retrouvé dans une finale inédite avec un autre Creusotin Didier FOREY ceinture noire 1er dan, fleurtant avec les 110 kg.

Dans cette finale creusotine « rude », on a noté une grande mobilité et beaucoup d’opportunisme chez Pierre malgré sa grande taille et ses 105 kg, en face Didier véritable « tronc » et fin stratège a donné beaucoup de mal à son « cadet ».

Epuisé devant les attaques répétées en fin de combat de son jeune adversaire, Didier a marqué des points importants, mais s’est finalement incliné avec les « honneurs ». De par sa ténacité, Il reste toutefois un bel exemple pour les plus jeunes du club.

A première vue, Pierre MARTINI aura une belle carte à jouer aux régions dans une catégorie qui restera accessible pour le talentueux Creusotin.

En moins de 100 kg : Le tenant du titre Matthieu DRUOT ceinture noire 2ème dan était forcément attendu…A court de Judo, le Creusotin s’est employé à mettre du « jus » dès le début de ses combats.Il gagne de nouveau facilement sa catégorie, il lui faudra cependant mouiller un peu plus le kimono à l’entraînement s’il veut lui aussi poursuivre sa route lors des prochaines échéances.

A l’image de Laurent DUBREUL, les membres du Judo Club du Creusot s’étaient préparés sérieusement pour ce championnat en allant s’entraîner la veille au soir chez les judokas de GUEUGNON …

A l’issue de cette compétition, le coache Christophe FORT et Le Président Jean Luc DRUOT étaient bien entendu ravis de ces nouveaux excellents résultats.Félicitations aux 5 Creusotins …


FONTE (photo include): Creusot-infos.com - Le Creusot,Bourgogne,France

Judoka Vuijsters kreeg de onheilstijding per sms


Judoka Vuijsters kreeg de onheilstijding per sms
door Esther Voesenek. woensdag 02 april 2008 03:21 Laatst bijgewerkt op: woensdag 02 april 2008 07:57

GOIRLE - Een sms'je, niet eens van degene die erover ging, schudde Grim Vuijsters gistermorgen ruw wakker. 'Jammer dat de NTC deze beslissing genomen heeft', las de Goirlese judoka op z'n mobieltje. "Toen begon er bij mij wel iets te dagen." Het was een medewerkster van de Judo Bond Nederland (JBN) die Vuijsters de onheilstijding bracht.

De Nationale Topsport Commissie van de bond was akkoord gegaan met het voorstel van de technische staf om Dennis van der Geest als zwaargewicht naar de Spelen van Peking te sturen, alhoewel Vuijsters er op de olympische ranking aanmerkelijk beter voorstaat. Maar reputaties tellen blijkbaar zwaarder.
Grim Vuijsters in actie in 2008 in Parijs:

Van der Geest, sinds 2005 al niet meer imponerend op de tatami, kreeg de voorkeur van bondscoach Maarten Arens, die hem een afscheid op het olympisch toneel vooraf al had toegezegd. "Dat kán toch eigenlijk niet", vindt Vuijsters. Hoewel de Goirlenaar zich de afgelopen maanden Neerlands beste zwaargewicht heeft getoond, voorvoelde hij al dat dit besluit eraan zat te komen. "Maar het is toch een hele klap als het dan echt gebeurt. Het is allemaal heel vreemd en ik weet daarom niet zo goed hoe ik me nu moet voelen. Moet ik teleurgesteld zijn? Moet ik boos zijn? Moet ik hier boven staan? Ik weet het niet." Vuijsters richt zich nu even alleen op het EK judo, volgende maand in Lissabon, waar hij - het lijkt haast een zoethoudertje - wel voor is geselecteerd. Belangenvereniging NL Sporter beraadt zich onderwijl namens hem op juridische stappen. "Want hier laten we het natuurlijk niet bij zitten."

FONTE (photo include): Brabants Dagblad - Netherlands

Judô: Luso é destaque na Copa São Paulo


02/04/2008
Judô: Luso é destaque na Copa São Paulo
Da Redação
A Associação Luso Brasileira de Bauru, disputou no último final de semana a Copa São Paulo de Judô na cidade de Praia Grande. A equipe participou com cinco atletas. Os destaques foram Pedro Delgado, na categoria juvenil pesado, e Douglas Lopes Nicolau, na categoria júnior meio médio. Matheus Marques Pinheiro, na categoria júnior leve, ficou em quarto lugar, e perdeu na repescagem. O técnico Sergio Caumo afirma que o resultado foi satisfatório, pois o nível da competição estava muito forte. Os atletas campeões de cada categoria desta Copa São Paulo farão parte do Projeto Olímpico da Nossa Caixa e também já obtiveram vaga para participar do Campeonato Paulista. A competição reuniu os principais judocas de todo o Estado. Um dos destaques foi o atleta olímpico Carlos Honorato.

FONTE: Jornal da Cidade - Baurú - Baurú,SP,Brazil

Blau-Weiß Schollene gewinnt knapp vor dem Rathenower JC


Judo : Turnier auch für Anfänger / Kampfrichter testen ihr Wissen
Blau-Weiß Schollene gewinnt knapp vor dem Rathenower JC
Von Frank Kowar

Gastgeber SV Blau-Weiß Schollene gewann die Mannschaftswertung des Judo-Turniers im Nachwuchsbereich. Danach folgte der Rathenower JC vor dem Havelberger Wassersportverein.

Schollene. Am Sonnabend war die Schollener Mehrzweckhalle in Kampfsporthand. Die Abteilung Judo des SV Blau Weiß veranstaltete bereits zum vierten Mal ihr Turnier. Der Einladung folgten die Vereine TSV Tangermünde, ESV Lok Stendal, SV Rohrberg, SV Preußen Klietz, SV Preußen Schönhausen, Havelberger Wassersportverein sowie aus dem Brandenburger Land der JC Rathenow und der TSV Chemie Premnitz.
Das Turnier ist auch für Anfängern gedacht. Sie können erstmals zeigen, was sie im Training gelernt haben. Andere Teilnehmer können sich für weitere Wettkämpfe vorbereiten ( unter anderem fi nden die Bezirksmeisterschaft der Alterklasse U 12 am 13. April in Havelberg statt ).

69 Judokas kämpften in der Altersklasse U 8 bis U 14 neben guten Platzierungen im Einzel auch um den Sieg in der Mannschaftswertung. Die Teamwertung sicherte sich Gastgeber Blau Weiß Schollene vor dem Rathenower Judoclub und dem Havelberger Wassersportverein.

Als beste Technikerin wurde Alexandra Tesching vom TSV Chemie Premnitz und als bester Techniker Sebastian Lehmann vom Rathenower Judoclub ausgezeichnet. Nicht nur die Judokas, sondern auch die jungen Kampfrichter wollten ihr vorhandenes Wissen in der Praxis umsetzen.

So standen neben den beiden Havelbergern Andrea Luksch und Kevin Schadwald auch Christian Blume aus Tangermünde, Stefan Zimmerling aus Schönhausen und Dominic Berthold vom Gastgeber Schollene unter der Beobachtung des Hauptkampfrichters Harald Kühn ( SV Rohrberg ) auf den Matte.

Mannschaftswertung ( Punkte )

1. SV Blau Weiß Schollene 104 2. Rathenower Judoclub 103 3. Havelberger Wassersportverein 76 4. ESV Lok Stendal 62 5. SV Rohrberg 57 5. TSV Tangermünde 57 7. TSV Chemie Premnitz 55 8. SV Preußen Schönhausen 54 9. SV Preußen Klietz 17

Bereits am Sonnabend fi ndet das nächste Judo-Turnier im Landkreis Stendal statt. In Tangermünde wird das 9. Nährstangenturnier ausgetragen. Wiegen ist von 9 bis 10 Uhr. Der Wettkampfbeginn wurde für 10. 30 Uhr vorgesehen.

FONTE (photo include): Volksstimme - Sachsen-Anhalt,Germany

terça-feira, abril 01, 2008

Para Ney Wilson, Mayra tem condições de medalha em Pequim


Para Ney Wilson, Mayra tem condições de medalha em Pequim
02/03 - 15:12 - Gazeta Esportiva

Supervisor técnico da Confederação Brasileira de Judô (CBJ), Ney Wilson Pereira acredita que a peso médio Mayra Aguiar pode surpreender e ganhar uma medalha nas Olimpíadas de Pequim. Além de ser medalha de prata nos Jogos Pan-americanos, a gaúcha conquistou neste domingo o título da etapa de Varsóvia da Copa do Mundo da modalidade.

“Ela vem crescendo e creio que pode chegar nas Olimpíadas e conquistar um pódio. Hoje mesmo ela derrotou adversárias fortes na Europa e está no caminho para ter uma grande carreira”, avaliou o dirigente.

Wilson irá se reunir nesta semana com os técnicos da seleção masculina e feminina de judô para definir os nomes dos atletas que irão competir em Pequim. Porém, faz mistério com relação ao conteúdo da lista, que será divulgada ainda neste mês de março.

“Dá para concluir algumas coisas, mas primeiro tenho que conversar com a comissão técnica e depois com os atletas antes de falar qualquer coisa”, afirmou. Ela, no entanto, admite que o segundo grupo de judocas que competiu na Europa apresentou um desempenho melhor. “Mas eles tiveram mais tempo para se preparar”, pondera.

O supervisor também reconheceu o óbvio: que o campeão mundial Tiago Camilo foi superior a Flavio Canto nas seletivas e por isso será o dono da vaga olímpica entre os meio-médios. Já outras categorias terão uma escolha mais complicada, caso do peso médio masculino. Nos torneios europeus, os aspirantes à vaga, o titular Eduardo Santos e o reserva Hugo Pessanha não tiveram resultados bons.

A situação é especialmente complicada pelo fato de nenhum deles ter competido nos principais torneios do ano passado: enquanto Pessanha passou 2007 se recuperando de uma lesão no joelho, Santos foi preterido por Tiago Camilo no Pan e por Carlos Honorato no Mundial. “Neste caso, vamos analisar luta por luta e adversário por adversário para decidir”, afirmou.

Sobre o meio-leve João Derly, bicampeão mundial e único atleta do masculino garantido nas Olimpíadas, Ney assegura que ele já está recuperado de uma lesão no ombro que o fez desistir da etapa da Copa do Mundo de Leonding (Áustria) e da Supercopa do Mundo de Hamburgo. “O ombro dele já está bom. O único problema é que ele voltou muito gripado da Europa. Agora, só precisa ganhar ritmo e voltar aos resultados habituais, que é estar no pódio”, apontou.

FONTE:Último Segundo - São Paulo,SP,Brazil

Os melhores da literatura clássica oferecidos pelo JN

Os melhores da literatura clássica oferecidos pelo JN
É já, a partir do próximo domingo que o JN vai distribuir gratuitamente até 4 de Maio, na compra do jornal, a Colecção Grandes Autores Portugueses, que inclui os melhores autores da literatura clássica.

Eça de Queirós (que inaugura a colecção, com o volume "A cidade e as serras"), Camilo Castelo Branco, Almeida Garrett, Padre António Vieira, Maria Amália Vaz de Carvalho, Gil Vicente, Júlio Dinis, Teófilo Braga, Bernardim Ribeiro, Raul Brandão Ribeiro, Pêro Vaz de Caminha, Trindade Coelho, Fernão Mendes Pinto, Florbela Espanca, Alexandre Herculano, Fialho de Almeida e Ramalho Ortigão são os autores que constam desta importante viagem ao que de melhor se criou na nossa literatura.

As obras serão oferecidas às terças, quintas, sábados e domingos na compra do jornal e logo a seguir a Eça e a Camilo , será a vez de Almeida Garret com o livro "O Arco de San'Ana", que sairá a 10 de Abril. A obra, que foi escrita em 1845 quando Garrett vivia isolado no Convento dos Grilos, retrata os conflitos políticos e religiosos do século XIV. Baseia-se fundamentalmente num trecho da Crónica de D.Pedro I, de Fernão Lopes.

A 12 de Abril, é distribuído "Sermão de Santo António aos Peixes", do Padre António Vieira. Proferido no Brasil em 1654, corresponde a uma alegoria, sendo que os peixes personificam os homens e simbolizam os vícios dos colonos portugueses em terras brasileiras.

FONTE (image include): Jornal de Notícias - Lisboa,Lisboa,Portugal

Antônio Gonçalves Dias

Antônio Gonçalves Dias
From Wikipedia, the free encyclopedia
Antônio Gonçalves Dias (1823 — September, 1864) was a Brazilian lyric poet.
Dias was born near the town of Caxias, in the state (that time called province) of Maranhão, Brazil. He attended the University of Coimbra, in Portugal. He returned to his native province ill in 1845, well-equipped with legal lore. The literary tendency which was strong within him, however, which led him to try his fortune as an author at Rio de Janeiro. There, he wrote for the newspaper press, appeared as a dramatist, and in 1846 established his reputation by a volume of poems called Primeiros Cantos ("First Chants"), which appealed to the national feelings of his Brazilian readers. They were remarkable for their autobiographic impress and by their beauty of expression and rhythm placed their author at the head of the lyric poets of his country.
In 1848 he followed up his success with Segundos Cantos and Sextilhas de Frei Antão ("Second Chants" and "Sextilles of Friar Antão"), in which, as the title indicates, he puts a number of the pieces in the mouth of a simple old Dominican friar. In the following year, in fulfilment of the duties of his new post as professor of Brazilian history in the Imperial College of Pedro II at Rio de Janeiro, he published an edition of the Annaes Históricos do Maranhão ("Historical Annals of Maranhão") and added a sketch of the migrations of the Indian tribes.
A third volume of poems, which appeared with the title of Últimos Cantos ("Last Chants") in 1851, was practically the poet's last works, for he spent the next eight years engaged under government patronage in studying the state of public instruction in the north and the educational institutions of Europe. On his return to Brazil in 1860, he was appointed a member of an expedition for the exploration of the province of Ceará, was forced in 1862 by the state of his health to try the effects of another visit to Europe, and died in September 1864, the vessel that was carrying him being wrecked off his native shores.
While in Leipzig, Germany he published a complete collection of his lyrical poems (which went through several editions), the four first chants of an epic poem called Os Timbiras ("The Timbiras" -- 1857) and a Dicionário da Lingua Tupi ("Tupi Language Dictionary" -- 1858). One of his most famous poems, "Ainda uma vez, adeus" ("Still one more time, goodbye") is supposed to have been inspired by an ill-fated love affair with an aristocratic woman whose family opposed the relationship because of his mulatto heritage.
Two small passages of his Exile Song poem are featured at the beginning of the Brazilian National Anthem's second chorus.

[edit] Works
Canção do Exílio ("Exile Song" -- 1843)
Meditação ("Meditation" -- 1846)
Primeiros Cantos ("First Chants" -- 1846)
Seus Olhos ("Your Eyes" -- 1846)
Segundos Cantos ("Second Chants" -- 1848)
Sextilhas de Frei Antão ("Sextilles of Friar Antão" -- 1848)
I-Juca Pirama (1851)
Últimos Cantos ("Last Chants" -- 1851)
Os Timbiras ("The Timbiras" -- a Brazilian Indian people -- 1857)
Dicionário da Lingua Tupi ("Tupi Language Dictionary" -- 1858)

Mogi das Cruzes vence Copa SP de Judô


Terça-Feira, 01 de Abril de 2008 - 14:05
Praia Grande
Mogi das Cruzes vence Copa SP de Judô
Por: Depto. Imprensa - Prefeitura Municipal de Praia Grande

Com oito medalhas de ouro, quatro de prata e três de bronze, a delegação de Mogi das Cruzes conquistou o título geral da Copa São Paulo de Judô.

A equipe de Praia Grande, anfitriã do evento, demonstrou evolução e terminou na 38ª colocação, com nove pódios, um a mais que no ano passado.

A disputa ocorreu no Ginásio Falcão e contou com participação de 900 judocas do Estado de São Paulo.

Para atingir o degrau mais alto do pódio, os atletas de Mogi das Cruzes suaram o kimono até a última luta.

Todos os confrontos tiveram alto nível técnico. Ao final, atrás dos campeões, com a prata, ficou o Esporte Clube Pinheiros, vencedor em 2007; a Associação de Judô Rogério Sampaio terminou na terceira posição.

A Copa São Paulo de Judô é organizada pela Federação Paulista (FPJ) em parceira com as secretarias de Juventude, Esporte e Lazer (Sejel) e Educação (Seduc), e a 11ª Delegacia de Judô Litoral.

Os campeões garantiram vaga nos campeonatos Sul-Brasileiro e Paulista, eliminando as fases Metropolitana e Paulistana da disputa estadual.

Os campeões das classes júnior e juvenil serão contemplados com o patrocínio da Nossa Caixa.

“Com esse patrocínio, os campeões de cada categoria (superligeiro, ligeiro, meio-leve, leve, meio-médio, médio, meio-pesado e pesado) receberão, durante quatro meses, bolsa auxílio para ajudar nas despesas com treinamento, viagens e competições”, explicou o professor João Carlos Ribeiro Manso, coordenador de Esporte, Cultura e Ação Comunitária da Seduc e novo delegado regional da modalidade.

O dirigente se mostrou satisfeito pelo desempenho alcançado pelos atletas da Cidade.

“As relevantes posições conquistadas nas últimas temporadas comprovam a seriedade demonstrada a cada aula, treino ou competição pelos judocas de Praia Grande”.

Acompanhe a lista dos medalhistas do Município na Copa São Paulo:

Prata:

Tauana Carolina Koehler (infanto-juvenil pesado)
Gabriela Matioli (juvenil pesado)

Bronze:

Ana Carolina Ming (infanto-juvenil superligeiro)
Ana Beatriz Santos (infanto-juvenil ligeiro)
Sabrina Gabriela de Oliveira (infanto-juvenil meio-médio)
Tawany Gianelo (pré-juvenil superligeiro)
Matheus Augusto Oliveira (infanto-juvenil médio)
Denílson Soldani (sênior meio-médio)
- Apoio:

A judoca Gabriela Matioli conta com apoio do Colégio Piteco; já Tawany Gianelo tem apoio da Academia Estação Saúde e do Colégio Fortec. O técnico Carlos Leonardo espera que os resultados de destaque estimulem os empresários da Região Metropolitana da Baixada Santista a investir na modalidade. Interessados em patrocinar atletas ou equipes de Praia Grande podem entrar em contato pelo telefone 3496-2362.
FONTE (photo include): ClickLitoral - Santos,SP,Brazil

Massimo Canevacci fala de "Cultura digital e cultura de rua"

Satyricon
terje sor
view full image critique photo view portfolio (5 images)
******************************************************
Massimo Canevacci fala de "Cultura digital e cultura de rua"

O antropólogo italiano profere segunda palestra hoje no Teatro João Paulo II, no Dirceu.
A segunda palestra da série "Encontros com Canevacci" acontece na terça-feira, dia 1º de abril, no Teatro Municipal João Paulo II. Desta vez, o antropólogo italiano Massimo Canevacci vai falar sobre "Cultura digital e Cultura de Rua".
De acordo com ele, o processo de transformação tecnológica em relação à cultura digital está produzindo e difundindo novos códigos estéticos e novas visões de mundo que se fundem de maneira híbrida com a cultura de rua.
Canevacci, que é professor de Antropologia Cultural da Faculdade de Ciências da Comunicação da Universidade "La Sapienza", em Roma, iniciou sua série de palestras em Teresina com "Outdores glocais – a publicidade na comunicação urbana", no último dia 18 de março.
O antropólogo é o criador e diretor da revista Avatar e da revista eletrônica ZON/A e é autor de livros como "Antropologia da Comunicação Visual", "Culturas eXtremas" e "A cidade polifônica", entre outros, lançados no Brasil e na Europa.Seu novo livro "Fetichismos visuais" e "Linha de pó" serão lançados ainda este ao no Brasil.
Os encontros com Canevacci acontecem às 19h, com entrada franca, no Teatro Municipal João Paulo II.
Mais informações:

Natacha Maranhão – 8827-2499
TMJP2 – 3230-3636

FONTE: Cidadeverde.com - Teresina,PI,Brazil
http://www.cidadeverde.com/

Xian Dongmei


Xian Dongmei
Name:
Xian Dongmei Gender: F Height: 1.58m Weight: 52kg Date of birth: September 15, 1975 Place of birth: Sihui, Guangdong Province Education: university graduate Sport: Judo
Sports Career:
1988 Admitted to Guangdong Sihui Amateur Sports School1989 Enter Guangdong Sports School to practise wrestling1990 Convert to practise judo1993 Enter national judo training team
Personal best:
2004 Athens Olympic Games – 1st 52 kg class
2004 champion of French Super A


FONTE (photo include): Xian Dongmei